دررفتگی مفصل شانه

اسکولیوز
اسکولیوز
دی ۸, ۱۳۹۹
کلاب فوت
کلاب فوت و فیزیوتراپی
بهمن ۲۵, ۱۳۹۹
دررفتگی مفصل شانه

دررفتگی مفصل شانه

دررفتگی مفصل شانه

شانه متحرک ترین مفصل بدن است. این مفصل میتواند در خیلی از جهات بچرخد ولی همین خصوصیت موجب میشود احتمال دررفتگی مفصل هم بیشتر از مفاصل دیگر شود.
مفصل شانه از در کنار هم قرار گرفتن دو استخوان تشکیل میشود. در این مفصل قسمت بالایی استخوان بازو که به سر استخوان بازو معروف است با قسمتی از استخوان کتف که آنرا حفره گلنوئید Glenoid میگویند در کنار یکدیگر قرار میگیرند.
پایداری مفصل شانه عمدتاً به توسط بافت هایی که در اطراف مفصل وجود دارد تامین میشود. کپسول مفصلی و لیگامان ها و عضلات اطراف مفصل، سر استخوان بازو را در سر جایش در داخل حفره گلنوئید پایدار نگه میدارند. در حین دررفتگی مفصلی، این بافت ها پاره میشوند.

دررفتگی مفصل شانه چگونه ایجاد میشود ؟

دررفتگی شانه به دو نوع دررفتگی قدامی و خلفی تقسیم بندی میشود. دررفتگی قدامی وقتی است که سر استخوان بازو از حفره گلنوئید خارج شده و به سمت جلو حرکت میکند و در دررفتگی خلفی شانه، سر استخوان بازو به خلف یا عقب حفره گلنوئید جابجا میشود.
دررفتگی قدامی شانه بسیار شایعتر از دررفتگی خلفی است. شایعترین علت دررفتگی مفصل شانه به زمین خوردن با کف دست یا بر روی شانه است.
در حین زمین خوردن، فرد بطور غریزی دستش را به طرف جلو دراز میکند تا از زمین خوردن و بخصوص برخورد سرش به زمین جلوگیری کند. در این حال اولین جایی که به زمین برخورد میکند کف دست است.
در دررفتگی خلفی، ضربه بطور مستقیم به جلوی شانه وارد شده و سر استخوان بازو را به خلف گلنوئید هل میدهد.

درمان دررفتگی قدامی مفصل شانه

مسلما اولین اقدام درمانی جااندازی مفصل دررفته است. پزشک معالج معمولا برای کاهش درد بیمار، جااندازی را در اطاق عمل و با بیهوشی عمومی انجام میدهد و یا ممکن است با استفاده از مسکن های قوی بتوان درد بیمار را به حد کافی کم کرد بطوری که تحمل جااندازی را داشته باشد.

درمان دررفتگی خلفی شانه

جااندازی دررفتگی خلفی شانه معمولا به روش کشش طولی اندام مانند دررفتگی قدامی انجام میشود با این تفاوت که فشار از پشت به سر استخوان بازو وارد میشود تا آنرا به سمت جلو هل دهد. اقدامات پس از جااندازی هم مشابه دررفتگی قدامی است.

بیحرکتی مفصل شانه پس از جا اندازی

پس از جااندازی، پزشک معالج از شانه بیمار مجددا رادیوگرافی به عمل میاورد تا از جاافتادن مفصل مطمئن شود. پزشک سپس دست بیمار را با بانداژ بخصوصی به نام بانداژ ولپو به گردن و تنه وی آویزان میکند.

این بانداژ حدود ۳-۲ هفته میماند و سپس حرکات شانه برای ممانعت از محدود شدن شروع میشود. در مدت این چند هفته بیمار باید مرتبا دست، مچ دست و مفصل آرنج خود را حرکت دهد تا از خشک شدن آنها جلوگیری کند.

بیحرکتی پس از جااندازی اجازه میدهد تا بافتهای اطراف مفصل که در حین دررفتگی، پاره شده اند مجدداً در وضعیت قابل قبولی جوش بخورند.
اگر این مدت بیحرکتی به درستی رعایت نشود و شانه مدت کمتری بیحرکت باشد این بافت ها به درستی ترمیم نمیابند و مفصل ناپایدار و لق میشود. این مفصل در آینده میتواند براثر نیروی کمی مجدداً به راحتی در برود.

به این حالت دررفتگی مکرر مفصل شانه میگویند. بیمارانی که دچار دررفتگی مکرر مفصل شانه هستند اغلب با کوچکترین فشاری به مفصل، دچار دررفتگی میشوند.
بیحرکت کردن مفصل به مدت طولانی هم میتواند مشکلاتی را برای بیمار بوجود آورد. افراد مسن تحمل چند هفته بیحرکتی شانه را ندارند.

فیزیوتراپی

هم دررفتگی یکباره و هم دررفتگی مکرر شانه بطور معمول با برنامه های توان بخشی غیر جراحی تحت نظر فیزیوتراپیست درمان می شود. به هر حال، عمل جراحی تثبیت مفصل شانه نیز در صورتی برای بیمار استفاده می شود که روش های درمان مبتنی بر حرکت های ورزشی موفقیت آمیز نباشند.
فیزیوتراپی برای سرعت دادن به فرایند بهبود دررفتگی شانه و همچنین برای تضمین گرفتن بهترین نتیجه از درمان بسیار مهم است. این روش می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • ماساژ بافت‌های نرم
  • بستن شانه با نوارچسب‌های محافظ مخصوص
  • منوال تراپی و متحرک‌سازی مفاصل (ستون فقرات سینه‌ای یا گردن)
  • طب سوزنی و درای نیدلینگ
  • الکتروتراپی (مانند اولتراسوند و تحريک الکتريکی از راه پوست )
  • ﻧﻮﺍﺭ ﮐﯿﻨﺰﯾﻮ ﺗﯿﭗ
    نوار ﺩﺭﻣﺎﻧﯽ ﮐﺸﯽ ﮐﻪ ﺑﺎ ﻋﻨﻮﺍﻥ ﻧﻮﺍﺭ ﮐﯿﻨﺰﯾﻮ ﺗِﯿﭗ ﺷﻨﺎﺧﺘﻪ می‌شود به روش‌های مختلف برای کمک به کاهش درد می‌تواند بر روی شانه قرار گیرد. این نوار برای افزایش پشتیبانی، به‌خصوص در هنگام حرکت، بر روی شانه قرار می‌گیرد.
  • درمان با لیزر سرد
  • اولتراسوند
  • تحریک الکتریکی عصب (TENS)
  • شاک ویو تراپی
  • مگنت تراپی
  • ورزش و حرکات توانبخشی

تمرین های حرکتی زیر می بایست فقط پس از مشاوره با فیزیوتراپیست انجام شده و از بی خطر و مناسب بودن آنها برای فرد اطمینان حاصل شود.

۱_حرکت آونگی یا پاندولی Shoulder pendulum exercises
از ناحیه کمر خم شده و بازوی چپ خود را آویزان نمایید. از بدن خود برای شروع حرکت استفاده کرده و به آرامی بازوی خود را به سمت جلو و عقب با یک الگوی دایره ای چرخش دهید.

۲_حرکت جمع کردن تیغه های شانه: تیغه های شانه خود را از عقب جمع کرده و به یکدیگر نزدیک نمایید.

۳_حرکت ایزومتریک چرخش به داخل و خارج:
در برابر چارچوب در یا گوشه یک دیوار بایستید. آرنج خود را در کنار بدن محکم کرده و ساعد خود را در زاویه قائمه نسبت به بازو قرار دهید. برای چرخش به داخل، کف دست خود را بر روی دیوار قرار داده و انگشت شست خود را رو به بالا بگیرید. برای چرخش خارجی، پشت دست خود را بر روی دیوار قرار داده و سر انگشت خود را رو به بالا قرار دهید. دست خود را به دیوار فشار داده و این وضعیت را برای ۵ ثانیه حفظ کنید.

۴_حرکت بالا انداختن شانه

۵_حرکت چرخش خارجی در حالت طاق باز
به پشت دراز بکشید. بازوی دست آسیب دیده خود را در زاویه ۹۰ درجه خم کنید. از یک عصا یا چوب بلند استفاده کرده و آن را با دو دست خود بگیرید. با حرکت دادن عصا یا چوب باعث چرخش بازوی آسیب دیده به خارج شوید. این وضعیت را برای ۱۰ ثانیه حفظ کرده، سپس ریلکس نمایید. حرکت را تکرار کنید.

۶_حرکت بلند کردن غیر فعال بازو در حالت طاق باز
به پشت دراز بکشید. مچ دست آسیب دیده خود را با دست مقابل بگیرید. از قدرت دست مقابل برای بلند کردن دست آسیب دیده استفاده کرده و دست آسیب دیده را در بالای سر بکشید. به آرامی دست خود را به محل اولیه باز گردانید.

۷_حرکت فشار دادن توپ: یک توپ پلاستیکی یا توپ تنیس را به دست گرفته و فشار دهید. این وضعیت را برای ۵ ثانیه حفظ نمایید.

۸_حرکت چرخش به داخل در پشت کمر:
بر روی یک صندلی نشسته یا در حالت ایستاده قرار گیرد. دست آسیب دیده خود را در پشت کمر در نزدیک خط کمر بند قرار دهید. از دست مقابل مطابق شکل زیر برای کمک به دست دیگر برای بالا آوردن دست به سمت تیغه شانه استفاده نمایید. این وضعیت را برای ۱۰ ثانیه حفظ کرده و سپس ریلکس نمایید. حرکت را تکرار کنید.

۹_حرکت کششی دست در پشت سر:
در حالت ایستاده قرار بگیرید یا به پشت دراز بکشید. دست های خود را در هم قفل کرده و پشت سر خود به صورتی قرار دهید که آرنج ها در جلوی بدن باشد. به آرامی آرنج های خود را به پهلو پایین بیاورید تا شانه ها در حالت کشیده قرار گیرند. این وضعیت را برای ۱۰ ثانیه حفظ کنید و سپس به حالت اولیه شروع تمرین باز گردید.

۱۰_حرکت کششی ضربدری سینه به صورت طاق باز
در حالت ایستاده قرار بگیرید یا به پشت دراز بکشید و آرنج دست آسیب دیده خود را با دست مقابل بگیرید. به آرامی آرنج را به سمت شانه مقابل بکشید. این وضعیت را برای ۱۰ ثانیه حفظ نمایید.

۱۱_حرکت کششی سراندن بدن بر روی دیوار
مقابل یک دیوار بایستید و هر دو دست خود را بر روی دیوار قرار دهید. دست ها و بازوهای خود را به سمت بالا سر دهید. با کشیدن دست و بازو به سمت بالا، می بایست بدن شما به دیوار نزدیک تر شود. این وضعیت را ۱۰ ثانیه حفظ کرده و سپس بازوی خود را با فشار دادن دست به دیوار و سر دادن آن بر روی دیوار، به آرامی پایین بیاورید.

۱۲_ استفاده از کش برای انجم انواع حرکات مفصل شانه

دوره‌ی بهبودی

هنگامی‌که بازو دررفته به محل طبیعی خود بازگردد توانایی حرکت شانه احتمالاً بلافاصله بهبود خواهد یافت و اگر شما صادقانه یک برنامه ورزشی را دنبال کنید طیف وسیعی از حرکت باید به‌طور کامل در ظرف شش تا هشت هفته بازگردد. اگرچه درصد بالایی از قدرت شانه معمولاً در عرض سه ماه بازمی‌گردد اما به دست آوردن قدرت کامل ممکن است تا یک سال طول بکشد.

 

کلمات کلیدی :

دررفتگی شانه درفتگی مکرر شانه دررفتگی مفصل شانه و فیزیوتراپی  – shoulder dislocation subluxation

پاسخی بگذارید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *